شب عا شقان بی دل چه شبی دراز باشد

توبیا از اول شب در صبح باز باشد

تفعل زدم به حافظ اینو می گه

چرا نه در پی عزم دیار خود باشم                       چرا نه خاک سر کوی یار خود باشم

غم غریبی و غربت چو بر نمی تابم                     به شهر خود روم و شهریار خود باشم

ز محرمان سرا پرده وصال شوم                         زبندگان خداوندگار خود باشم

چو کار عمر نه پیداست باری آن اولا                   که روز واقعه پیش نگار خود باشم

ز دست بخت گران خواب و کاربی سامان             گرم بود گله یی راز دار خود باشم

همیشه پیشه من عاشقی و رندی بود                     دگر به کوشم و مشغول کار خود باشم

                                  بود که لطف ازل رهنمون شود حافظ

                                  وگر نه تا به ابد شرمسار خود باشم

یادش به خیر پارسال شب یلداوسط امتحانا رفتیم اهواز عروسی عموم خیلی خیلی خوش گذشت تا خود صبح بیدار بودیم ...

شب یلدای همگی خوش بگذره و با خاطره خوشی به یاد بمونه